In dit artikel staat deze zin:
Hierdoor ontstaat een paradox: terwijl de EU zich profileert als beschermer van privacy en fundamentele rechten, draagt zij tegelijkertijd bij aan een industrie die deze rechten kan ondermijnen - zowel binnen als buiten Europa.

De vraag die dit oproept is een andere dan wat in het artikel wordt geschreven: als de EU zich zou profileren als 'beschermer' zou er geen sprake zijn van het toelaten van systemen die het mogelijk maken 'de burger' te bespioneren.
Evengoed kan men het zien als een dekmantel om als EU zelf de mogelijkheid te hebben de burger te bespioneren. Dat kan temeer denken, omdat transparantie ontbreekt, en bijvoorbeeld ook Palantir door diverse overheden is binnengehaald.
Zoals onderwijsinstellingen steeds vaker worden verplicht DPIA's uit te voeren op systemen die zij in gebruik hebben of willen gaan gebruiken gebeurt dat bij de EU niet (althans: niet zichtbaar en dus niet transparant!)
Anders gezegd: is bescherming van de bhurger bij de EU in goede handen?