Als de DMA werkt, waarom winnen Big Tech-bedrijven dan nog steeds?

De DMA richt zich op het reguleren van poortwachters zoals Google, Apple en Meta, met verplichtingen rond interoperabiliteit, datatoegang en eerlijke concurrentie. In theorie moet dit kleinere spelers meer kansen geven. In de praktijk signaleren critici echter meerdere knelpunten:

Beperkte handhaving en interpretatieruimte: Grote platforms benutten juridische en technische complexiteit om regels in hun voordeel te interpreteren.

Structurele afhankelijkheden blijven bestaan: Bedrijven en gebruikers blijven afhankelijk van ecosystemen van Big Tech, ondanks nieuwe regels.

Datavoorsprong blijft onaangetast: De enorme hoeveelheden data waarover gatekeepers beschikken, blijven een concurrentievoordeel dat moeilijk te reguleren is.

Hierdoor ontstaat een spanningsveld tussen formele naleving en feitelijke marktdynamiek.

Breder perspectief

De analyse raakt aan fundamentele vragen over digitale autonomie en de rol van Europese regelgeving. Is sectorale regulering zoals de DMA voldoende om structurele machtsconcentratie te doorbreken? Of zijn aanvullende instrumenten nodig, bijvoorbeeld op het gebied van datadeling, interoperabiliteit of zelfs opsplitsing van platformen?

Daarnaast is er een duidelijke link met andere Europese kaders zoals de Digital Services Act (DSA) en de Data Act, die samen een complex reguleringslandschap vormen. Voor professionals betekent dit dat compliance niet alleen juridisch, maar ook strategisch moet worden benaderd.