Internationale doorgifte van persoonsgegevens is een onmisbaar onderdeel van de digitale economie. Organisaties maken gebruik van buitenlandse cloudleveranciers, internationale dienstverleners en wereldwijde samenwerkingsverbanden, waardoor persoonsgegevens regelmatig de landsgrenzen overschrijden. Tegelijkertijd brengt deze uitwisseling belangrijke juridische en maatschappelijke vraagstukken met zich mee, omdat de bescherming van persoonsgegevens per land sterk kan verschillen.

Binnen de Europese Unie (EU) en de Europese Economische Ruimte (EER) geldt dankzij de Algemene verordening gegevensbescherming (AVG) één uniform beschermingsniveau. Persoonsgegevens kunnen daardoor vrij tussen deze landen worden uitgewisseld. Voor doorgifte naar landen buiten de EER gelden aanvullende voorwaarden. Organisaties moeten kunnen aantonen dat betrokkenen ook daar een passend beschermingsniveau genieten, bijvoorbeeld op basis van een adequaatheidsbesluit van de Europese Commissie, standaardcontractbepalingen (SCC’s), Binding Corporate Rules (BCR’s) of een van de uitzonderingen uit de AVG.

Internationale gegevensdoorgifte blijft voortdurend in ontwikkeling. Jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Unie, nieuwe richtsnoeren van de European Data Protection Board (EDPB) en wijzigingen in adequaatheidsbesluiten kunnen directe gevolgen hebben voor organisaties. Ook geopolitieke ontwikkelingen, buitenlandse surveillancewetgeving en de groeiende afhankelijkheid van internationale cloud- en AI-diensten maken dat organisaties hun internationale datastromen kritisch moeten blijven beoordelen.