Dit rapport van het WODC evalueert de effectiviteit van de Wet computercriminaliteit III binnen de Nederlandse opsporingspraktijk. Het onderzoek analyseert hoe nieuwe juridische middelen, zoals de hackbevoegdheid en het ontoegankelijk maken van gegevens, worden toegepast bij de bestrijding van digitale misdaad. Daarnaast wordt de vervolging van specifieke strafbare feiten onderzocht, waaronder online handelsfraude, het helen van gegevens en het inzetten van een lokpuber. Uit de bronnen blijkt dat de wet de opsporing heeft versterkt, al vormen de beperkte capaciteit en internationale componenten blijvende uitdagingen. De evaluatie combineert kwantitatieve data uit vonnissen met kwalitatieve inzichten uit interviews met officieren van justitie en de politie. Tenslotte reflecteert het document op de noodzaak van rechtsstatelijke waarborgen bij het gebruik van deze ingrijpende bevoegdheden.
